WELT podcast'lerimizi buradan dinleyebilirsiniz
Gömülü içeriğin görüntülenmesi için, üçüncü taraf sağlayıcılar olarak gömülü içeriğin sağlayıcıları da bu izni gerektirdiğinden, kişisel verilerin iletilmesine ve işlenmesine ilişkin geri alınabilir onayınız gereklidir. [In diesem Zusammenhang können auch Nutzungsprofile (u.a. auf Basis von Cookie-IDs) gebildet und angereichert werden, auch außerhalb des EWR]. Anahtarı “açık” konuma getirerek bunu kabul etmiş olursunuz (herhangi bir zamanda iptal edilebilir). Bu aynı zamanda GDPR Madde 49 (1) (a) uyarınca belirli kişisel verilerin ABD dahil üçüncü ülkelere aktarılmasına ilişkin onayınızı da içerir. Bu konuda daha fazla bilgi bulabilirsiniz. Sayfanın altındaki anahtarı ve gizliliği kullanarak onayınızı istediğiniz zaman iptal edebilirsiniz.
BENGDR televizyonunun üretim yaptığı Studio Adlershof'un büyük salonunda sert plastik bir sandalyede oturuyorum. Koyu renkli, ince çizgili bir takım elbise giyiyorum, uzun naftalinli ve uzun saçlı insanlar geleneği bozmadan önce 60'ların başında yaygın olan kısa bir saç modeli giyiyorum. Daha önce var olmayan ve bir daha da var olmayacak bir filmin ücretsiz figüranıyım.
Sağımızda figüranlar, bir masanın arkasındaki podyumda aktör Rainer Bock oturuyor. 1963'ten 1965'e kadar Frankfurt Auschwitz davasının hakimini temsil ediyor. Kimsenin gerçekten hayal edemeyeceği bir şeyi anlaşılır kılmaya çalışması gerekiyor. Önünde sol arkada tribünde sanıklar, sol önde savunma avukatları ve sağ önde savcı oturuyor. Hakim masasının önünde tanıkların yaklaştığı iki mikrofon var.
Bu, yazar Peter Weiss'ın RP Kahl'ın filminin dayandığı “The Investigation” adlı oyunu için seçtiği düzenlemeye benzer, basitleştirilmiş bir düzenleme. Her şeyin kelimelere bağlı olacağı seyrek bir düzenleme. Gazeteci Bernd Naumann'ın kaydettiği duruşma sözleri ve ifadeleri basit cümleler haline getirerek kafiyesiz bir destana dönüştüren Weiss'in sözleri. Ve bu, film ortamının ne gibi katkıda bulunacağına bağlı olacaktır.
RP Kahl'ın filmine konu olan Peter Weiss'in “The Investigation” adlı oyunu bugüne kadar dehşetinden hiçbir şey kaybetmedi.
Kaynak: LEONINE
O olmasaydı bu ilk Auschwitz duruşmasının gerçekleşmeyeceği Başsavcı Fritz Bauer için birkaç küçük stant yerine büyük bir stant kurmak önemliydi. O sadece bireylerin suçluluklarıyla ilgilenmiyordu; daha önce benzeri görülmemiş bir dünya cehennemi olan Auschwitz sistemini kapsamlı bir şekilde tasvir etmek istiyordu.
ayrıca oku
“Auschwitz” terimi, toplu katliam, gaz odaları, Yahudiler gibi sizin de bir şekilde bildiğiniz bir şifre haline geldi ama gerçekte değil. “Soruşturma” çok sistematik, çok nesnel ve ciddi bir şekilde ilerliyor. Anma kültürümüzde, meçhul bir korku terimine dönüşen “Auschwitz” ile hiçbir zaman ilişkilendirilmeyen kelimeler. Bunu duydum ama hiçbir fikrim yok. Hakim tren memuruna “Trenlerde kimin olduğunu biliyor muydunuz?” diye sorar. “İnsanların Doğu'ya yerleştirildiğini duymuştum.” Veya: “Kremahaneden çıkan dumanı görmedin mi?” diye soruyor hakim. “Kamp fırınlarından geldiğini sanıyordum.” Veya: “Zyklon B gazını eczaneden gaz odalarına taşıdılar. Hakim, “Onu kuyuya kendiniz mi attınız?” diye soruyor. “Hayır, asla.” “Ama tanıklar öyle söylüyor.” “Evet, ekipten biri müsait olmadığında bana bunu yapmam emredilmişti.”
Herkes oradaydı ama bir şekilde başka bir yerdeydi. “Evet, bununla ilgili söylentiler duydum.” “Bunu yapmaya hiçbir yetkim yoktu.” “Nereye yerleştirilirsem orada görevimi yapıyorum.” “Adamın ne istediğini hiç bilmiyorum.” Ben yaptım.” “Evet, tek başıma değil.” “Tanık yalan söylüyor.” Savaş sonrası Batı Alman toplumunun tüm bahaneleri bu. Daha sonra uzun saçlı oğullara karşı isyan edenler, bunların bazıları o kadar solcuydu ki o zamandan beri aşırı sağda yeniden ortaya çıktılar ve çoğu her Ocak ayında Auschwitz'i ziyaret ettikleri orta sınıfın ortasında kaldı. 27. Kurtuluş Günü'nü, hep aynı konuşmaların giderek içi boş bir ritüeli olarak kutlayın.
Her ne kadar film, sinemanın genellikle izleyicilerini kapmak için kullandığı hemen hemen her şeyden vazgeçmiş olsa da, “soruşturmayı” sonuna kadar sürdürmek imkânsız. İşte orada olmayanların bir listesi: hızlı kesmeler, sürekli yer değişiklikleri, maceracı bir kamera, etkileyici arka planlar, duygusallaştırıcı müzik. Bunun yerine: rampadan şarkı söylemekten siyah duvardan şarkı söylemeye ve ateşli fırınlardan şarkı söylemeye kadar kamp rotasına sıkı sıkıya bağlı kalan on bir bölüm (Weiss tarafından “şarkılar” olarak adlandırılır).
Bu, acı dolu bir yolculuğu anlamakla ilgilidir – hayır, bu formülasyonda çok fazla duygu var; mahkemenin ilgilendiği şey yıkımın organizasyonudur. Tanıklar birbiri ardına mikrofona geliyor ve kekeliyor, tereddüt ediyor, ağlıyor, çığlık atıyor ve suçluyorlar. Hakim, hastaya hortum vermek için kullanılan fenolün nerede saklandığını bilmek istiyorsa, bunu açıklayın; “salıncakta” işkencenin nasıl yapıldığını anlatıyorlar; Köleliğin hayatta kalma şansını nasıl artırabileceğini anlatıyorlar. Devasa bir cinayet makinesinin mekanizmasını ve insan parçalarının rolünü konu alıyor. Yargıç defalarca bir tanığa sanık sandalyesinde kimseyi tanıyıp tanımadığını soruyor ve ardından tanık parmağını adamlardan birine doğrultuyor. Birkaç kez, eski bir işkenceci, daha önce işkence gördüğü kişiye neşeli bir şekilde başını salladı; bu, eski yoldaşlarınki gibi müstehcen bir jestti ve bunu, aşağıdaki gibi kendini temize çıkarmalar takip ediyordu: “Benim durumumda, mahkumların özel kıyafet giymelerine bile izin veriliyordu. takım elbise.”
Her bir davada hem kitle imhanın organizasyon şeması hem de 18 sanığın bireysel suçu söz konusu. Hiçbir uşak suçlanmak istemez, hiçbiri pişmanlık göstermez, hiçbiri af dileyemez. Weiss'ın oyununda ve Kahl'ın filminde her zaman yankı uyandıran şey, dikenli tellerin dışındaki sivil toplumun suç ortaklığı meselesidir ve “soruşturmanın” tek duygusal anında bir tanık, gardiyanların ve polisin rollerinden bahseder. Gardiyanlar kesinlikle sağlanabilirdi çünkü: “Bu tür kampları oluşturabilecek rejimi doğuran toplumu hepimiz biliyorduk. Burada uygulanan düzenin yapısına aşinaydık, bu yüzden sömürücünün egemenliğini daha önce bilinmeyen bir düzeye kadar geliştirmesine izin verildiği ve sömürülenlerin yine de sağlamak zorunda olduğu nihai sonuçları etrafında yolumuzu bulabildik. onun kemik yemeği.
ayrıca oku
Film “Liderler ve Baştan Çıkaranlar”
Bunlar duruşmanın cümleleri ama filme önemli bir unsur ekleniyor: sahneleme. Aralarında Rainer Bock, Clemens Schick, Bernhard Schütz, Nicolette Krebitz, Christiane Paul, Sabine Timoteo, Karl Markovics ve Tom Wlaschiha'nın da bulunduğu 60 oyuncunun hiçbiri böyle cümleler kurmadı; Üç haftalık provalar onu gerçekten sarstı. Muhtemelen daha önce hiç kimse böyle bir tiyatro, sinema, televizyon kaydı ve belgesel karışımında yer almamıştı. Dahası, on ila 30 dakika süren her bir “şarkı” ara verilmeden çalındı, her zamanki gibi cümle parçacıklarına kaydedilmedi.
Yeni temsil biçimleri
Normal bir filmde oyuncular her zaman kameranın varlığının farkındadır; Burada sekiz kamera neredeyse görünmezdi ve tek referans noktası diğer karakterlerdi. Bunun sonucunda eşi benzeri görülmemiş bir yoğunluk ve muazzam miktarda malzeme ortaya çıktı. “Soruşturma” aynı zamanda yakın çekimleri ve yakın çekimleri ile ilişkileri kuran görüş çizgileriyle de yaşıyor, bir montaj şaheseri. “Elveda, Lenin!” ve “Anonim” filmleriyle tanınan editör Peter R. Adam, bu fazlalığı şekillendirdi ve Charité'de ölümcül hastayken hâlâ editörlük yapıyordu; “soruşturma” onun mirasıdır.
Olaydan seksen yıl sonra ve yüzlerce Holokost filminden sonra bir dönüm noktasına ulaştık. Hayatta kalan son kişiler de ölüyor, eski temsil biçimleri tükenmiş gibi görünüyor. Ancak bu yıl sadece üç tane olmak üzere yenileri var: Komutanın ailesi için bir cennet olan toplama kampının öyküsünü anlatan ve sinemalara yarım milyondan fazla ziyaretçi çeken “İlgi Alanı”; Yakın zamanda sinemalarda gösterime giren, Nazi propaganda yöntemlerinin yapısökümü olan “Liderler ve Baştan Çıkaranlar” ve temel olarak, yakında artık konuşamayacak olan hayatta kalanların hikayelerini ebediyen koruyan ve çağdaş tanığın yerini alan “Soruşturma” odada maksimum doğru sahneleme.
ayrıca oku
Sinema bütçeleri için çocuk oyuncağı olan 2,7 milyon avroya mal olmasına rağmen filmin yapımı hiç de kolay olmadı. Hibrit konsepti muhtemelen anlamayan sponsorlar (Kültür Bakanlığı, finansman kurumu ve Nordmedia tarafından erken reddedildiler) ve Arte, Leonine ve Medienboard gibi anlayanlar vardı; Friede Springer Vakfı son fon açığını kapattı.
Görünüşe göre Berlinale hiçbir şey anlamamıştı; sadece konsepti değil bitmiş filmi de olmasına rağmen “Soruşturma”yı iki kez temelsiz gerekçelerle reddetti. Belki de eski Berlinale yönetimi filmin sadece bir kısmını ya da küçük ekranda izlemişti, çünkü “Soruşturma”nın iki şeye ihtiyacı var: Büyük ekran ve ona bağlı kalmanın nazik dürtüsü. İki saat sonra ara var ama 241 dakikanın tamamını oturmanız gerekiyor. Hiç toplama kampına gitmemiş olmak ve çağdaş bir tanıkla hiç tanışmamış olmak bahanesi artık geçerli değil. Artık bu film var.
Burada üçüncü taraflardan içerik bulacaksınız
Gömülü içeriğin görüntülenmesi için, üçüncü taraf sağlayıcılar olarak gömülü içeriğin sağlayıcıları da bu izni gerektirdiğinden, kişisel verilerin iletilmesine ve işlenmesine ilişkin geri alınabilir onayınız gereklidir. [In diesem Zusammenhang können auch Nutzungsprofile (u.a. auf Basis von Cookie-IDs) gebildet und angereichert werden, auch außerhalb des EWR]. Anahtarı “açık” konuma getirerek bunu kabul etmiş olursunuz (herhangi bir zamanda iptal edilebilir). Bu aynı zamanda GDPR Madde 49 (1) (a) uyarınca belirli kişisel verilerin ABD dahil üçüncü ülkelere aktarılmasına ilişkin onayınızı da içerir. Bu konuda daha fazla bilgi bulabilirsiniz. Sayfanın altındaki anahtarı ve gizliliği kullanarak onayınızı istediğiniz zaman iptal edebilirsiniz.
Gömülü içeriğin görüntülenmesi için, üçüncü taraf sağlayıcılar olarak gömülü içeriğin sağlayıcıları da bu izni gerektirdiğinden, kişisel verilerin iletilmesine ve işlenmesine ilişkin geri alınabilir onayınız gereklidir. [In diesem Zusammenhang können auch Nutzungsprofile (u.a. auf Basis von Cookie-IDs) gebildet und angereichert werden, auch außerhalb des EWR]. Anahtarı “açık” konuma getirerek bunu kabul etmiş olursunuz (herhangi bir zamanda iptal edilebilir). Bu aynı zamanda GDPR Madde 49 (1) (a) uyarınca belirli kişisel verilerin ABD dahil üçüncü ülkelere aktarılmasına ilişkin onayınızı da içerir. Bu konuda daha fazla bilgi bulabilirsiniz. Sayfanın altındaki anahtarı ve gizliliği kullanarak onayınızı istediğiniz zaman iptal edebilirsiniz.
BENGDR televizyonunun üretim yaptığı Studio Adlershof'un büyük salonunda sert plastik bir sandalyede oturuyorum. Koyu renkli, ince çizgili bir takım elbise giyiyorum, uzun naftalinli ve uzun saçlı insanlar geleneği bozmadan önce 60'ların başında yaygın olan kısa bir saç modeli giyiyorum. Daha önce var olmayan ve bir daha da var olmayacak bir filmin ücretsiz figüranıyım.
Sağımızda figüranlar, bir masanın arkasındaki podyumda aktör Rainer Bock oturuyor. 1963'ten 1965'e kadar Frankfurt Auschwitz davasının hakimini temsil ediyor. Kimsenin gerçekten hayal edemeyeceği bir şeyi anlaşılır kılmaya çalışması gerekiyor. Önünde sol arkada tribünde sanıklar, sol önde savunma avukatları ve sağ önde savcı oturuyor. Hakim masasının önünde tanıkların yaklaştığı iki mikrofon var.
Bu, yazar Peter Weiss'ın RP Kahl'ın filminin dayandığı “The Investigation” adlı oyunu için seçtiği düzenlemeye benzer, basitleştirilmiş bir düzenleme. Her şeyin kelimelere bağlı olacağı seyrek bir düzenleme. Gazeteci Bernd Naumann'ın kaydettiği duruşma sözleri ve ifadeleri basit cümleler haline getirerek kafiyesiz bir destana dönüştüren Weiss'in sözleri. Ve bu, film ortamının ne gibi katkıda bulunacağına bağlı olacaktır.
RP Kahl'ın filmine konu olan Peter Weiss'in “The Investigation” adlı oyunu bugüne kadar dehşetinden hiçbir şey kaybetmedi.
Kaynak: LEONINE
O olmasaydı bu ilk Auschwitz duruşmasının gerçekleşmeyeceği Başsavcı Fritz Bauer için birkaç küçük stant yerine büyük bir stant kurmak önemliydi. O sadece bireylerin suçluluklarıyla ilgilenmiyordu; daha önce benzeri görülmemiş bir dünya cehennemi olan Auschwitz sistemini kapsamlı bir şekilde tasvir etmek istiyordu.
ayrıca oku
![](https://img.welt.de/img/incoming/mobile250094488/1392503917-ci102l-w1024/220543752-jpg.jpg)
“Auschwitz” terimi, toplu katliam, gaz odaları, Yahudiler gibi sizin de bir şekilde bildiğiniz bir şifre haline geldi ama gerçekte değil. “Soruşturma” çok sistematik, çok nesnel ve ciddi bir şekilde ilerliyor. Anma kültürümüzde, meçhul bir korku terimine dönüşen “Auschwitz” ile hiçbir zaman ilişkilendirilmeyen kelimeler. Bunu duydum ama hiçbir fikrim yok. Hakim tren memuruna “Trenlerde kimin olduğunu biliyor muydunuz?” diye sorar. “İnsanların Doğu'ya yerleştirildiğini duymuştum.” Veya: “Kremahaneden çıkan dumanı görmedin mi?” diye soruyor hakim. “Kamp fırınlarından geldiğini sanıyordum.” Veya: “Zyklon B gazını eczaneden gaz odalarına taşıdılar. Hakim, “Onu kuyuya kendiniz mi attınız?” diye soruyor. “Hayır, asla.” “Ama tanıklar öyle söylüyor.” “Evet, ekipten biri müsait olmadığında bana bunu yapmam emredilmişti.”
Herkes oradaydı ama bir şekilde başka bir yerdeydi. “Evet, bununla ilgili söylentiler duydum.” “Bunu yapmaya hiçbir yetkim yoktu.” “Nereye yerleştirilirsem orada görevimi yapıyorum.” “Adamın ne istediğini hiç bilmiyorum.” Ben yaptım.” “Evet, tek başıma değil.” “Tanık yalan söylüyor.” Savaş sonrası Batı Alman toplumunun tüm bahaneleri bu. Daha sonra uzun saçlı oğullara karşı isyan edenler, bunların bazıları o kadar solcuydu ki o zamandan beri aşırı sağda yeniden ortaya çıktılar ve çoğu her Ocak ayında Auschwitz'i ziyaret ettikleri orta sınıfın ortasında kaldı. 27. Kurtuluş Günü'nü, hep aynı konuşmaların giderek içi boş bir ritüeli olarak kutlayın.
Her ne kadar film, sinemanın genellikle izleyicilerini kapmak için kullandığı hemen hemen her şeyden vazgeçmiş olsa da, “soruşturmayı” sonuna kadar sürdürmek imkânsız. İşte orada olmayanların bir listesi: hızlı kesmeler, sürekli yer değişiklikleri, maceracı bir kamera, etkileyici arka planlar, duygusallaştırıcı müzik. Bunun yerine: rampadan şarkı söylemekten siyah duvardan şarkı söylemeye ve ateşli fırınlardan şarkı söylemeye kadar kamp rotasına sıkı sıkıya bağlı kalan on bir bölüm (Weiss tarafından “şarkılar” olarak adlandırılır).
Bu, acı dolu bir yolculuğu anlamakla ilgilidir – hayır, bu formülasyonda çok fazla duygu var; mahkemenin ilgilendiği şey yıkımın organizasyonudur. Tanıklar birbiri ardına mikrofona geliyor ve kekeliyor, tereddüt ediyor, ağlıyor, çığlık atıyor ve suçluyorlar. Hakim, hastaya hortum vermek için kullanılan fenolün nerede saklandığını bilmek istiyorsa, bunu açıklayın; “salıncakta” işkencenin nasıl yapıldığını anlatıyorlar; Köleliğin hayatta kalma şansını nasıl artırabileceğini anlatıyorlar. Devasa bir cinayet makinesinin mekanizmasını ve insan parçalarının rolünü konu alıyor. Yargıç defalarca bir tanığa sanık sandalyesinde kimseyi tanıyıp tanımadığını soruyor ve ardından tanık parmağını adamlardan birine doğrultuyor. Birkaç kez, eski bir işkenceci, daha önce işkence gördüğü kişiye neşeli bir şekilde başını salladı; bu, eski yoldaşlarınki gibi müstehcen bir jestti ve bunu, aşağıdaki gibi kendini temize çıkarmalar takip ediyordu: “Benim durumumda, mahkumların özel kıyafet giymelerine bile izin veriliyordu. takım elbise.”
Her bir davada hem kitle imhanın organizasyon şeması hem de 18 sanığın bireysel suçu söz konusu. Hiçbir uşak suçlanmak istemez, hiçbiri pişmanlık göstermez, hiçbiri af dileyemez. Weiss'ın oyununda ve Kahl'ın filminde her zaman yankı uyandıran şey, dikenli tellerin dışındaki sivil toplumun suç ortaklığı meselesidir ve “soruşturmanın” tek duygusal anında bir tanık, gardiyanların ve polisin rollerinden bahseder. Gardiyanlar kesinlikle sağlanabilirdi çünkü: “Bu tür kampları oluşturabilecek rejimi doğuran toplumu hepimiz biliyorduk. Burada uygulanan düzenin yapısına aşinaydık, bu yüzden sömürücünün egemenliğini daha önce bilinmeyen bir düzeye kadar geliştirmesine izin verildiği ve sömürülenlerin yine de sağlamak zorunda olduğu nihai sonuçları etrafında yolumuzu bulabildik. onun kemik yemeği.
ayrıca oku
![Almanların kaderindeki rolü: Adolf Hitler rolünde Fritz Karl](https://img.welt.de/img/kultur/kino/mobile252399282/8972502447-ci102l-w1024/07-Adolf-Hitler-Fritz-KarlFuehreru.jpg)
Film “Liderler ve Baştan Çıkaranlar”
Bunlar duruşmanın cümleleri ama filme önemli bir unsur ekleniyor: sahneleme. Aralarında Rainer Bock, Clemens Schick, Bernhard Schütz, Nicolette Krebitz, Christiane Paul, Sabine Timoteo, Karl Markovics ve Tom Wlaschiha'nın da bulunduğu 60 oyuncunun hiçbiri böyle cümleler kurmadı; Üç haftalık provalar onu gerçekten sarstı. Muhtemelen daha önce hiç kimse böyle bir tiyatro, sinema, televizyon kaydı ve belgesel karışımında yer almamıştı. Dahası, on ila 30 dakika süren her bir “şarkı” ara verilmeden çalındı, her zamanki gibi cümle parçacıklarına kaydedilmedi.
Yeni temsil biçimleri
Normal bir filmde oyuncular her zaman kameranın varlığının farkındadır; Burada sekiz kamera neredeyse görünmezdi ve tek referans noktası diğer karakterlerdi. Bunun sonucunda eşi benzeri görülmemiş bir yoğunluk ve muazzam miktarda malzeme ortaya çıktı. “Soruşturma” aynı zamanda yakın çekimleri ve yakın çekimleri ile ilişkileri kuran görüş çizgileriyle de yaşıyor, bir montaj şaheseri. “Elveda, Lenin!” ve “Anonim” filmleriyle tanınan editör Peter R. Adam, bu fazlalığı şekillendirdi ve Charité'de ölümcül hastayken hâlâ editörlük yapıyordu; “soruşturma” onun mirasıdır.
Olaydan seksen yıl sonra ve yüzlerce Holokost filminden sonra bir dönüm noktasına ulaştık. Hayatta kalan son kişiler de ölüyor, eski temsil biçimleri tükenmiş gibi görünüyor. Ancak bu yıl sadece üç tane olmak üzere yenileri var: Komutanın ailesi için bir cennet olan toplama kampının öyküsünü anlatan ve sinemalara yarım milyondan fazla ziyaretçi çeken “İlgi Alanı”; Yakın zamanda sinemalarda gösterime giren, Nazi propaganda yöntemlerinin yapısökümü olan “Liderler ve Baştan Çıkaranlar” ve temel olarak, yakında artık konuşamayacak olan hayatta kalanların hikayelerini ebediyen koruyan ve çağdaş tanığın yerini alan “Soruşturma” odada maksimum doğru sahneleme.
ayrıca oku
![Christian Friedel ve Sandra Hülser, “The Zone of Interest” filminin tanıtımı öncesinde Berlin'de](https://img.welt.de/img/kultur/kino/mobile250288086/2912509687-ci102l-w1024/GERMANY-ENTERTAINMENT-CINEMA-THE-ZONE-OF-INTEREST.jpg)
Sinema bütçeleri için çocuk oyuncağı olan 2,7 milyon avroya mal olmasına rağmen filmin yapımı hiç de kolay olmadı. Hibrit konsepti muhtemelen anlamayan sponsorlar (Kültür Bakanlığı, finansman kurumu ve Nordmedia tarafından erken reddedildiler) ve Arte, Leonine ve Medienboard gibi anlayanlar vardı; Friede Springer Vakfı son fon açığını kapattı.
Görünüşe göre Berlinale hiçbir şey anlamamıştı; sadece konsepti değil bitmiş filmi de olmasına rağmen “Soruşturma”yı iki kez temelsiz gerekçelerle reddetti. Belki de eski Berlinale yönetimi filmin sadece bir kısmını ya da küçük ekranda izlemişti, çünkü “Soruşturma”nın iki şeye ihtiyacı var: Büyük ekran ve ona bağlı kalmanın nazik dürtüsü. İki saat sonra ara var ama 241 dakikanın tamamını oturmanız gerekiyor. Hiç toplama kampına gitmemiş olmak ve çağdaş bir tanıkla hiç tanışmamış olmak bahanesi artık geçerli değil. Artık bu film var.
Burada üçüncü taraflardan içerik bulacaksınız
Gömülü içeriğin görüntülenmesi için, üçüncü taraf sağlayıcılar olarak gömülü içeriğin sağlayıcıları da bu izni gerektirdiğinden, kişisel verilerin iletilmesine ve işlenmesine ilişkin geri alınabilir onayınız gereklidir. [In diesem Zusammenhang können auch Nutzungsprofile (u.a. auf Basis von Cookie-IDs) gebildet und angereichert werden, auch außerhalb des EWR]. Anahtarı “açık” konuma getirerek bunu kabul etmiş olursunuz (herhangi bir zamanda iptal edilebilir). Bu aynı zamanda GDPR Madde 49 (1) (a) uyarınca belirli kişisel verilerin ABD dahil üçüncü ülkelere aktarılmasına ilişkin onayınızı da içerir. Bu konuda daha fazla bilgi bulabilirsiniz. Sayfanın altındaki anahtarı ve gizliliği kullanarak onayınızı istediğiniz zaman iptal edebilirsiniz.